| Środa, 30 czerwca 2010
30 lat minęło…
Dyplomy magisterskie księgarzy na UW
Idea księgarza „oświeconego”, a więc posiadającego znaczny zasób wiedzy teoretycznej z zakresu różnych nauk, kiełkowała od dawna w społeczeństwach, w których kultura czytelnicza stała wysoko i wymagała dobrego przygotowania personelu księgarskiego, szczególnie w rozwijających się księgarniach specjalistycznych. Oczywiście, podstawę zawodu stanowiła zawsze praktyka (terminatorstwo), realizowana przez kilka lat w różnych księgarniach, lecz w miarę rozwoju ruchu wydawniczego i księgarstwa oraz zróżnicowania działalności księgarskiej zwykłe umiejętności handlowe okazały się niewystarczającym źródłem wiedzy.
Już w drugiej połowie XIX wieku pojawiły się w Europie pierwsze szkoły (Niemcy 1853, Czechy 1867, Dania 1897, Szwecja 1905, Hiszpania 1929) i podręczniki księgarskie. W Polsce pierwszy „Podręcznik księgarski” opracowany zbiorowo pod swoją redakcją, wydał własnym nakładem w 1896 roku Teodor Paprocki1. Natomiast pierwsze zawodowe kursy księgarskie prowadził od 1918 roku Związek Księgarzy Polskich. Mimo że obok szeregu innych przedmiotów, wykładano na nich także prawo handlowe, księgoznawstwo i bibliografię, uznano tę formę kształcenia za niedostateczną (do wybuchu wojny kursy te ukończyły 32 osoby). Za prawdziwą szkołę księgarską można uznać natomiast dwuletnie Studium Księgarskie Wolnej Wszechnicy działające w latach 1928-1934.
Po drugiej wojnie światowej trzyletnie kursy księgarskie w wymiarze 810 godzin prowadził do 1949 roku Związek Księgarzy Polskich. Przełomem w zawodowym kształceniu księgarzy stały się technika księgarskie powoływane sukcesywnie od 1949 roku (Warszawa, Kraków, Łódź, Poznań, Wrocław). Do 1974 roku powstało w kraju 12 takich szkół, posiadających 60 oddziałów i około 2 tys. słuchaczy2.
Niezależnie od rozwoju stacjonarnego szkolnictwa zawodowego, na poziomie średnim w specjalności „technik księgarski”, wśród [...]
Andrzej Skrzypczak
|
Company profile
